Een trieste dag

MIjn vader is vandaag overleden. 93 jaar. DIt scenario had ik liever niet zien uitkomen, maar natuurlijk was de kans aanwezig. Toen we in oktober plannen hebben gemaakt voor deze reis, was het risico een stuk kleiner. Vrijdag voor mijn vertrek heb ik hem voor het laatst gezien. Goed aanspreekbaar, maar erg in de war en gestressed. IK ben verdrietig, maar ook blij dat zijn struggle eindelijk voorbij is. Ik vind het wel heel erg moeilijk om zover weg te zijn. Ik kan helaas op afstand heel erg weinig doen en ik baal dat ik de mijn directe familie nu opzadel met de afwikkeling van alles wat er bij komt kijken. Vanochtend stond ik op met een knoop in mijn maag. Het. voelde niet goed en ik had eens heel sterk gevoel dat dit geen goede dag zou worden. We zouden vandaag de berg beklimmen en twee dagen niet bereikbaar  zijn. Maar een lekke band en een losse stabilisatiestang zorgde ervoor dat we niet weg konden. Sterker nog, we waren al op weg en moesten terugkeren. Alsof het zo moest zijn. We kwamen terug en ik kreeg een telefoontje van mijn broer met de mededing dat mijn vader was overleden. Vanochtend bij het ontbijt was bij een andere groep mensen ook een man die hetzelfde nieuws kreeg. Dat verzin je niet. Tja…dat is nu de stand van zaken. Met recht een trieste dag. Morgen ga ik proberen om een bijdrage te leveren voor de uitvaart. Ik neem even een dag voor mijzelf om alles te laten landen. Hopelijk gaat het met Harm dan ook beter. Gisteren was zijn hand zo dik dat een huisarts die toevallig hier op vakantie was, met nylondraad en zeep zijn trouwring moest verwijderen. We blijven hier nog twee nachten, maar we gaan dus niet de berg meer op. IK vind het goed zo.